Ballistic Whippets Een blogje over het leven met onze Whippets.

Dit weekend was een heerlijk puppieweekend. Martin heeft een partijtje betonplex "geregeld" (nee, het is niet van een vrachtwagen gevallen) en maakt een prachtige werpkist, waarin ik alle snufjes en handigheidjes mag aangeven, die ik de afgelopen tijd bij fokkers gezien heb. Heerlijk, zo'n handige vent. 

Op zondag gingen we naar Magiel, die een nest van elf Ierse Wolfshondjes heeft. Zijn vrouw Wilma en hij fokken onder de naam: "Oet Kepxe8l". http://www.oetkepel.nl/ Magiel is een collega uit het bestuur van de Nederlandse Whippetclub en Daaf en ik vonden het heerlijk om Iertjes te mogen komen knuffelen. Het zijn leuke puppen met een open en vrolijk karakter. Daaf aait de ene over zijn buikje, terwijl een andere pup zijn veters opeet. 

Hier Magiel, die met een puppiestrijdkreet in een ogenblik alle pups om zich heen kan verzamelen. 

Je kunt goed zien hoe hij er van geniet, en da's mooi. 

Schoenen met veters, een absolute puppietrekker. Succes gegarandeerd, en een prima manier om veters te testen. Als ze de Ierproef doorkomen, heb je goede. 

Maar kleine Iertjes moeten nog hxe9xe9l veel groeien en dus goed eten en veel slapen. Hier begint het licht al een beetje uit te gaan..

En ook deze pup is even uitgespeeld. Er is helaas wel een sterfgeval te betreuren: het Kong-speeltje dat jxe0xe0ren mee zou moeten kunnen gaan, heeft het nog geen vier uur uitgehouden. Stevige bite, die Iertjes! 

Het was een heerlijk bezoek, dankjewel Magiel en Wilma, dat we mochten komen pupknuffelen. En de volgende dag viel ik al weer met mijn neus in de boter: ik mocht naar het nest komen kijken van Oban en Flo, dat ik acht weken geleden geboren heb zien worden. Even kijken hoe ze opgedroogd zijn. En dat viel niet bepaald tegen: wat een prachtig nest, geweldig mooi gebouwd, schitterend pigment, helemaal "my cup of tea". Levendig, vrolijk, nieuwsgierig en lekker rond, een heerlijk stel puppen. Natuurlijk moet ik eerst voorbij Lotec, het Italiaanse Windhondje van Han en Katja, dat vanuit zijn hoge standplaats de wacht houdt. Maar ik mag passeren. We mogen elkaar wel, gelukkig. 

Katja roept de pups. En ze komen nog ook. 

Ze hebben een heerlijke ruimte om in te spelen, een kleine zandvlakte met bomen, waar ze naar hartelust mogen graven, rennen en dollen. Het lijken wel welpen in een natuurserie. 

Wat een lief koppie..doordat ik tegen de zon in sta te fotograferen komen de warme kleuren niet helemaal goed uit. 

Natuurlijk moeten ook deze puppen, naast al het spelen, lekker eten en op tijd rusten. Er staan een paar Varikennels opgeslagen (nee, de puppen hoeven hier niet in) en Lotec kiest een hoge positie om leiding te geven aan het voederen van de pups. 

Die eten dan ook braaf hun bordje leeg. 

En daarna de mand in. Deze twee kijken nog iets te wakker, ik weet niet of ze wel direct braaf gaan slapen. 

En dit puppie..zulke donkere ogen dat mijn flits ze niet rood, maar donkerblauw doet oplichten. Schitterend. 

Door de leiding van Lotec en de inzet van Katja is de klus weer geklaard, even een high five! 

Katja, bedankt dat je me ook vandaag weer gastvrij hebt ontvangen en ik heb weer een hoop van je mogen leren, super! 

Een huishoudelijke mededeling: vanavond gaan alle weblogs met een streepje (web-log) over naar een andere server. Het kan zijn, dat dit blog er morgen niet zo uitziet als u gewend bent. Maar dat maak ik zo snel mogelijk weer in orde. 

Dit weekend, 13+14 augustus 2011, hebben we gecourst bij de Osse Windhondenrenvereniging, en wel in Kronenberg/Sevenum. Met had daar het schoonheids- en prestatieweekend, dus zaterdag een exterieurshow en zondag de coursing. Het was heerlijk om weer een gezellige en goed georganiseerde coursing mee te maken, en zo weer een stukje EKC-kater kwijt te raken. Martin heeft mij op donderdagavond al afgezet, en vrijdag was een dag van heerlijk lezen, kletsen met coursingvrienden en relaxen. Moniek en Dennis kwamen met hun whippet Rico een bakkie doen, met een negerzoen. 

En Rico was vooral gexefnteresseerd in Donna, die blijkbaar al weer heel lekker gaat ruiken voor reuen, Rico kon in eerste instantie niet ophouden met snuffelen en voorverkennen aan Donna's bevallige derrixe8re, maar ze werd het al gauw zat en snauwde Rico flink af. Arme vent..

In de avonden werd er flink wat regen verwacht. Alex probeert de doorgang tussen de caravans van hem en van Will te overspannen, wat nog een heel gedoe blijkt. Maar het is heerlijk om te zitten met een wijntje en mensen te zien werken. 

De volgende dag was de show. Ik had Donna ingeschreven. Ze ziet er prima uit en ik was erg trots op haar. Helaas was de keurmeester er xe9xe9n met een roestig galgmeetlatje en hij vond het nodig om alle honden wat knullig te meten. iets te hoog? Hop, een ZG…tja, mijns inziens een wat beperkte blik. Dus kwamen er in Donna's grote klasse (10 teven) eerst vier teven die keurig onder de 47 zaten, en toen Donna als vijfde…nou ja, Bibiche van Ciska is een mooi hondje en zij won, dat is terecht en verder had ik maar uit moeten kijken onder wie ik inschreef, eigen schuld. De mooie Dallas van Birgit onderging hetzelfde lot, een fraaie reu, die mijns inziens beslist niet te groot is, maar hij eindigde bij de laatsten..

VVV van Herman en Rina vind ik een voorbeeld van een knappe renhond, een mooi stel, deze twee, Rina en VVV. 

Er was ook een jeugdklasse, die bevolkt werd door puppies. Heerlijk om te zien. 

Hier Dorian, een dochter van Jagga en Bibiche, en dus een halfzuster van de puppies die Jagga en Donna hopelijk gaan krijgen. Vijf maanden is ze, en een knap teefje. 

Tinne kwam op de dag van de coursing met Escada, dat was gezellig. Hier een knuffelbeurt voor lieve Korol, die echt een mega-dikke teen had opgelopen tijdens de training. Beterschap, lieverd! 

Van de coursing zelf heb ik niet echt foto's, dat trekt mijn kleine cameraatje niet. Maar de paddock, dat lukt dan nog wel. Hier de heerlijke Deerhounds van Caroline en Sonja, die worden klaargemaakt om naar de start te gaan. 

De komende en de gaande hond, degenen op de heenweg vol verwachting en passie, degenen op de terugweg voldaan en happy. Prachtig om te zien. 

En wat beelden rondom de caravan: Maggie is dan geen showhond, maar wat is ze toch eigenlijk mooi. 

En wat kan zo'n dag vermoeiend zijn. Even de ogen sluiten is dan best lekker. 

Zondagavond: de prijsuitreiking. Best gezellig voor de eigenaars, maar voor de honden een beetje saai. Je kunt er maar het beste even bij gaan liggen, als hond. 

Of natuurlijk iemand knuffelen die je hartstikke lief vindt, dat doet de tijd ook snel voorbij gaan. 

De beelden van de prijsuitreiking zijn niet veel soeps. Maar toch: hier Galga Floortje van Alex en Diny, op de eerste plaats!

En Karin met Xavier, die er een gewoonte van maakt om tijdens de prijsuitreiking altijd frontaal aan te vallen op de zak voer die hij krijgt als winnaar ..tot grote herkenning en hilariteit van iedereen. 

Hier Marij, die met vier honden het hele podium bezet, en daarom vrijwilligers nodig heeft om achter al die bordjes te gaan staan..super, Marij!

Bij de whippetreuen werd Donna's broer Beau de winnaar. Jacqueline probeert hem even in stand te zetten voor de foto. Proficiat, Beau! 

En bij de teven stonden Tinne en ik gezellig naast elkaar, Escada op vijf en Maggie op vier, we waren trots op onze meiden. 

En hier ziet u de line-up van de whippetteven, de nummers xe9xe9n tot en met zes, gefeliciteerd allemaal! 

Volgend weekend even niks, ook wel eens lekker, en over veertien dagen al weer naar de zomercoursing. Laten we hopen dat deze coursing zijn naam (qua weer) een beetje waarmaakt. 

Voor wie het tijdschrift "Hondenleven" leest: kijk even op pagina 71. Een leuke vermelding van ons weblog, direct naast het weblog van Monique, "http://www.saltysand.web-log.nl/". De mooie foto die het Ballistic-weblog siert, is genomen door Monique..

 En zo bljven we ook in de "Hondenleven"verbonden.  

Tijdens de eerste zondag van augustus organiseert de Eagles-Ranch, een paardenfokkerij op Texel, altijd een enorme open dag. Er is van alles te zien op het gebied van paarden, rijden, line-dancing, country- en westernmuziek, er zijn kraampjes..en sinds enige jaren mag de vriendenclub CC 2000 er een demonstratie coursing geven. Het is de tweede keer dat wij meemochten en het was dik genieten. Een dag of vijf, zes leven onder vrienden met honden, veel honden. Geweldig om te zien, de band tussen mensen en hun honden. Hier een mooie foto van Lisette met Maggie, twee dikke vriendinnen. 

Tevens zijn dit soort dagen geweldig om je puppies verder te socialiseren. Hier een ontmoeting van twee Salukipups met een Barsoi. 

En achter de schermen vindt er hier en daar wat grooming plaats. Al die lange mooie vachten moeten natuurlijk wel mooi blijven, dat gaat niet zomaar. 

Natuurlijk wordt er hier en daar ook gerust, in de caravan en daarbuiten. Donna doet even een dutje in haar mand, in een uitermate bevallige positie. Tja, waar moet je ook heen met die lange poten in zo'n klein mandje. 

Een beetje plagen mag ook, de honden genieten van de aandacht van hun baasjes, en zelfs als Korol er ineens uitziet als een reuzenkonijn, blijft hij vrolijk lachen. 

Natuurlijk vinden er ook correcties plaats. De plantenspuit is daarbij effectief, Simon gedroeg zich nadien heel behoorlijk. 

Ondanks het wisselende weer aten we regelmatig gezellig samen. Een flinke groep om voor te koken, iedereen bracht wat mee of maakte wat klaar. 

Een culinair hoogtepunt waren toch wel de geschottelbraaide garnalen van Jacqueline. Heerlijk. 

Vol verwachting kijken Marc en Bettina dan ook, wat de volgende gang brengt. 

Ondertussen blijkt de grote partytent ook zeer geschikt voor een soort Javaans schimmenspel. Hier een vader, die wordt gemolesteerd door zijn zoon. 

De grote bussen slagroom spelen een rol bij de desserts, maar ook daarbuiten. 

Nelli Bildstein, samen met haar helaas veel te vroeg overleden lieve man Henk Ros, zijn de oprichters van de CC 2000. Ook waren zij het, die het initiatief genomen hebben om het evenement op de Eagles-Ranch jaarlijks op te luisteren met een windhondendemonstratie. We vonden het dan ook geweldig dat Nelli, op haar verjaardag, ons op taart kwam trakteren. Met slagroom, uiteraard. Helaas heb ik daar geen foto van, maar even later spotte Mart haar op het terrein, met heerlijke aardbeien..met slagroom. 

Met zijn allen droegen we iets bij voor een cadeau voor de eigenaars van de Eagles-Ranch. Wim heeft een prachtige foto-collage gemaakt en af laten drukken op linnen. Hier wordt het gevaarte ingepakt. 

En hier aangeboden, de eigenaars zijn er overduidelijk blij mee!

Onze directe buren, een stel nieuwsgierige koebeesten. Gezellig. 

Iets dat we vaak gedaan hebben, was de buienradar raadplegen. Voordat je buiten wilt eten, aan het strand wilt wandelen, noem maar op, even kijken of er een bui komt, of dat het nog even lekker droog blijft. 

Hier twee dames, die de buienradar toch wel een tikje zorgelijk bestuderen. Maar doorgaans hebben we eigenlijk goed weer gehad, gelukkig. 

Jacqueline en Gertjan gaan uit eten en vragen ons, om op de puppen te passen. Doen we graag. Maar laat je Jetje xe9xe9n minuutje uit het oog, dan heeft ze gelijk een flinke loopgraaf gegraven. We willen natuurlijk niet aan Jacq toegeven dat we dit net heel even gemist hebben, dus gooien we de loopgraaf weer dicht en kuisen de boel wat. 

Maggie en Donna (en wij) hebben ontzettend genoten van het strand bij de vuurtoren. Lekker rustig, hondvriendelijk en de duinen niet al te uitnodigend. De meiden hebben volop gespeeld, bij en in het water. 

Er wordt zelfs in het koude zeewater gezwommen. (Zit er dan toch wat zeehondenbloed in die meiden?)

En gespeeld, 

En nog meer gespeeld, 

ze weten niet van ophouden. 

Zij aan zij het water in, 

achter de frisbee aan, 

rennen met de frisbee en maar door. 

Maar u weet, als de whippets laag vliegen, komt er slecht weer aan en dus gingen we toch maar weer naar huis, met twee natte, zanderige maar erg gelukkige whippets. 

Bij de dagelijkse gang van zaken op de camping hoort natuurlijk ook de afwas, 

terwijl de heer des huizes de overpeinzingen van de dag doet. Een kort moment van evaluatie. 

En dan de feestdag zelf, op zondag. Het was druk en gezellig. Kinderen en paarden, een geweldige combinatie. 

Er was paardenvoetbal, 

linedancing, bandjes, kraampjes, hartstikke gezellig en op xe9xe9n buitje na was het weer prima. 

De goede stemming straalt dan ook van de gezichten af. 

Onze demonstratie trok veel kijkers. We hebben de gekste combinaties laten lopen, die je op een normale coursing niet ziet. Galga met Azawakh, Deerhound met Afghaan, en ook een paar koppels honden compleet in wedstrijdtenue. Foto's heb ik er helaas niet echt van, want mij was de eer ten beurt gevallen om als speaker te fungeren. We hebben ook diverse honden uit het publiek laten lopen, altijd een succes, en vaak verrassend. Een Rhodesian Ridgeback, van wie we wel wat goed coursing verwachtten, deed niet veel, maar een stelletje Labradors en zelfs een Labradoodle deden het perfect. Ach ja, in de meeste honden zit gelukkig nog jachtinstinct. Hier een Kelpie, die enthousiast begon, maar halverwege bedacht, dat hij toch ergens anders voor gefokt werd en op zoek ging naar koeien. Het was een leuke dag, een succes. 

En voor vele herhalingen vatbaar. 

Exe9n van de goede tradities in dit leven: elk jaar nodigen Tinne en Marc ons uit voor een barbecue in Reet, hun woonplaats. Iets waar we naar uitzien. Dit jaar was het weer iets minder, maar dat mocht de pret niet drukken. Bij aankomst kregen we Mojito's geserveerd in de serre, met hapjes. Ik weet niet of Marc zo'n pret had, of dat hij een te heet hapje had. 

Hier onze vrolijke gastvrouw aan de barbecue. Heerlijk vlees en verse frietjes. 

Aan alle groenten begint ze (terecht) niet meer, want die eten mijn mannen niet zonder dwang op. (Thuis moeten ze, maar zo'n barbecue zien ze als uitstekend argument om hieronder uit te komen.). Ik vroeg Tinne, of ik misschien wel een beetje sla mocht, dan. Geheel volgens Belgische gastvrijheidsprincipes stonden er dus 4 (!!) schalen sla om mijn bordje..

Het toetje was een voltreffer. Vanille-ijs, met versgemaakte chocoladesaus, 

en versgeklopte slagroom. 

Maggie ligt het allemaal tevreden aan te kijken vanuit haar mandje. Ze vraagt zich af, wat zij dadelijk te eten krijgt, want hier hebben ze heerlijke verse waar voor de honden. 

Een opname van vader, zoon en dochter..mooi zijn ze. 

Na het eten wordt het voorspoelprogramma van de vaatwasmachine opgeroepen. Zonder klagen zet dit voorspoelprogramma zich aan zijn taak. 

Hier Marc, die met grote zorg het eten voor de honden bereidt. Vers lam met alles er op en er aan. Die advocaat gaat er overigens niet in. 

Maggie en Donna bespreken de kwaliteit van het gegetene, en zijn uitzonderlijk tevreden. 

De tuin is een plaatje. De hibiscus prachtig, 

en de vijver heel mooi en rustgevend. Erg zen. 

Niet alle whippets van Tinne en Marc vind ik even mooi. Deze had iets meer bone mogen hebben, en ook de oordracht is wat apart. De voor het ras zo typerende welving over de lendenen zie ik ook niet helemaal terug.  Wel een zeldzame kleur. 

Een beetje lichaamsbeweging voor de honden. Tinne maakt de whippets hartstikke gek door een ballon op te blazen, en weg te laten vliegen. 

Dat zorgt voor grote pret. 

Je moet er maar op komen, zo'n klein ballonnetje en zoveel plezier. 

De mannen gaan even loungen in de living.  Tinne en ik zitten buiten het leven rondom Whippets te bespreken, met alle in's en out's. Heerlijk. 

De volgende ochtend krijgen we een heerlijk ontbijt van kakelverse pistoletten en zalige koffiebroodjes. Een prima start van de dag. Daarna nog even de tuin in- Hondenliefde kan soms echt wel overweldigend zijn. 

Donna bedankt Marc voor de gastvrijheid, een moment van gedachtenoverbrenging. 

En Maggie bedankt Tinne. 

Wij ook, het was gezellig en jullie hebben ons enorm verwend, Marc en Tinne, bedankt!!

Voor het hele EKC-gebeuren zijn we nog een weekendje met de familie in de Ardennen geweest. Heerlijk. Mijn ouders gingen mee, en David had zijn vriend Danixebl uitgenodigd.  Het was een week van luieren en lezen. Lezen op de 'ouderwetse" manier, met een boek, 

Of met de I-Pad. Gaat ook prima. 

De eerste dagen hadden we heerlijk weer. Dus gingen we er op uit.  Lekker naar de markt, 

Mijn moeder en ik bezochten alle winkeltjes van Durbuy, terwijl de mannen zich, bij het 39e winkeltje, stierlijk gingen vervelen..en dus aandacht probeerden te trekken. 

Op zoek naar menhirs, en hunebedden, 

David en Danixebl huurden mountainbikes, voor een mooie tocht,  

om vervolgens hopeloos te verdwalen,

en 's avonds natuurlijk heerlijk eten. Hier is de jonge generatie bezig met het ambachtelijk vervaardigen van spek- en appelpannenkoeken.

 Gezellig aan tafel, 

waar helaas ook illegale dingen plaatsvonden. Mam!! 

Donna, luierend in haar mand. 

Mijn vader, genietend van het leven en van een koffie met veel slagroom.

 Mijn moeder, genietend van het gezelschap. 

Maar met slecht weer was het ook prima te doen. Beetje kletsen bij de houtkachel, 

of elkaar een beetje fotograferen. 

De hondjes een massage geven, 

en Donna voor de 100e keer van een stoel jagen, want dat mocht eigenlijk niet in dit huisje. Donna vond dit uiteraard onzin. 

Zo'n weekje waarin niets moet, en (bijna) alles mag. Die zouden we vaker moeten hebben..

Beste lezer, 

Eigenlijk bent u van mij een knus stukje gewend, met positieve toon, foto's van aardige mensen en heerlijke whippets, in allerlei omstandigheden. Dat gaat me vandaag echt niet lukken. Mocht u dus geen zin hebben in mijn nogal negatieve visie op dit EKC: het kruisje zit rechtsboven. Ga uw gang. 

Ben u toch wel benieuwd, dan pak er maar een bakkie koffie bij, eventueel met een stroopwafel of zo. Soms zal u de lust tot eten wel even vergaan, maar dat komt meestal wel weer terug. Bedenk echter, dat u slechts mijn visie leest, met mijn eigen ervaringen. Elders op Facebook, bij weblogjes van andere deelnemers en in sommige Nederlandse en buitenlandse hondenbladen zult u vast weer andere dingen lezen. Maar zeker is, dat er overeenkomsten zullen zijn. 

Het EKC begon  op zaterdag 16 juli, maar al zo'n anderhalf jaar geleden begonnen de voorbereidingen. Wij kregen als Nederland de eer om het EKC te organiseren, en daar moest iets goeds van gemaakt worden. Dat moest gebeuren door de mensen van de Commissie voor de Windhondenrensport, in samenwerking met  drie ren/coursingverenigingen, te weten de WRA, de Ossche Windhondenrenvereniging "Het Haasje" en de Windhondenvereniging Coursing Nienoord Leek. 

Exe9n van de dingen die uiteraard moesten gebeuren, was het selecteren van de honden, die mee mochten doen. Bij onze Zuiderburen, de Belgen, is er een helder selectie-systeem. Na de laatste coursing in Vien was het voor iedereen duidelijk of zijn of haar hond voldoende punten had verzameld, er kon direct gezien worden wie de beste zes coursinghonden per ras en geslacht waren, en de eigenaars mochten met hun honden naar het EKC.  In Nederland echter is er een drabbig onzichtbaar selectie-systeem. Eigenlijk is er helemaal geen systeem. Regel is, dat de winnaars van het NK in ieder geval mee mogen doen. Prima, alleen pech als je teef net loops is geweest of is, want het NK is een momentopname. Gelukkig hebben we ook de Holland Coursing Cup. In dit systeem worden van alle honden de punten van hun beste drie coursings bij elkaar opgeteld. Wie de meeste punten heeft, wint. Een eerlijk systeem. Want een teef kan een keer loops zijn, elke hond kan een week of zes teruggetrokken worden wegens een blessure, maar als je in xe9xe9n jaar drie keer een topprestatie kunt leveren, ben je een goede coursinghond.  

De selectie werd voornamelijk gedaan door twee heren uit de Commissie voor de Windhondenrensport. Zij besloten, in hun letterlijk ondoorgrondelijke wijsheid, dat onze Donna, (Akin's Chardonnay) winnares van de Holland Coursingcup 2010, niet deel mocht nemen. Maar dat de hond van xe9xe9n van de leden van deze selectiecommissie, die vorig jaar wel twee hele keren gecourst heeft voor de HCC, en het geweldige aantal van wel vijf punten in die twee coursings wist te halen ( Donna dertig in haar drie beste coursings) zeker wel in aanmerking kwam! 

Dit was voor mij, en voor iedereen die de coursing een beetje volgt, onverteerbaar. Onze Maggie was wel geselecteerd, maar Donna had het zeker zo goed gedaan. Volgens xe9xe9n van de heren van deze zgn. selectiecommissie was de reden dat Donna niet mee mocht doen, dat ze het eerste drie maanden van 2011 nog niet zoveel punten had gehaald. Klopt, ze is in februari/maart loops geweest en dan schittert een teef de eerste twee maanden nou eenmaal niet, moeder natuur maakt haar eigenlijk klaar voor een nestje en dat gaat ten koste van de prestaties. Daarom is nou die HCC zo'n uitstekend idee. En dan nog…de naar voren geschoven hond van het lid van de selectiecommissie heeft dit jaar nog helemaal niet in Nederland gecourst. Dus dit was een non-argument. 

Ik denk dat we er dus veilig vanuit kunnen gaan, dat deze teef niet zozeer geselecteerd is op haar behaalde resultaten, alswel door de status van haar eigenaar,  die..nogmaals..deel uitmaakte van de selectiecommissie. Goh, wie schetst onze verbazing. Hetzelfde is gebeurd met een Saluki van een ander lid van deze selectiecommissie. Ook deze had zijn sporen nog niet verdiend en werd geselecteerd ten koste van een Saluki met meer en betere behaalde resultaten. (Persoonlijk kan ik haast niet geloven, dat je echt zo stom kunt zijn om te denken dat je hier ongestraft mee weg kunt komen. Vriendjespolitiek maakt echt geen vrienden. )

Dus schreef ik een mail met mijn bezwaren naar de commissie. Ik kreeg een uitermate bevoogdend antwoordje terug, dat er bij een selectie nu eenmaal mensen blij worden, en mensen teleurgesteld worden. In hun antwoord ligt nu juist de kern van het probleem: je zou helemaal niet blij of teleurgesteld moeten kunnen worden door de onzuivere, onwelriekende handelswijze van een selectiecommissie. Het zou gewoon helder moeten zijn of je hond mee mag doen of niet, door een te behalen aantal punten!  Maar goed, je geeft niet zomaar op en tot mijn verbazing kreeg ik de voorzitter van de Commissie voor de Windhondenrensport aan de telefoon. Ik dacht natuurlijk verheugd dat hij (mede) belde om de zaken recht te zetten, en dat Donna gewoon haar rechtmatige positie in het Nederlands team in mocht nemen. Maar nee. Hij "had die briefjes wel gelezen" maar had weinig interesse in de situatie, en zei er niets meer aan te kunnen of te willen veranderen.  Op dit moment ging voor mij de deur dicht en het licht uit. Mijn vertrouwen in de commissie was gedaald tot ver onder het nulpunt. 

Even heb ik gedacht om de hele zaak te boycotten. Maar dat kon niet. Wij voelen ons verbonden met de mensen van "Het Haasje" . David brengt daar regelmatig het haas rond op de grote quad, dat vindt hij leuk en hij wordt er gewaardeerd. Ook wij hebben waardering voor de manier waarop bij "Het Haasje" met deelnemers, honden en vrijwilligers wordt omgegaan. Bovendien kwamen er een heleboel fijne lieve mensen coursen, waarmee ik ook graag een gezellig weekend wilde doorbrengen. Dus zijn we toch maar gegaan, om terecht te komen in een uitzonderlijk slechte film, waarin het script nogal eens gewijzigd werd en de regisseurs steeds krankzinniger leken te worden.

Toen we op vrijdagavond aankwamen, hing er een rare gespannen sfeer. Alle vrijwilligers waren al een week van tevoren aanwezig (velen hadden vakantiedagen opgenomen om het EKC mede in goede banen te leiden) en zij waren tot op het bot gefrustreerd door de  acties van de voorzitter en enkele leden van de commissie voor de Windhondenrensport. Ook de standhouders waren het kitsbeu; zij zijn diverse malen gedwongen om hun stands weer af te breken en elders, op een voor hen minder gunstig punt, weer op te bouwen. Irritaties all over the place. Maar goed, ik moet direct zeggen dat ik hier niet bijgeweest ben en dit stuk laat ik liever over aan de beschrijvingen van hen, die uit eigen ervaring spreken. 

Op vrijdagavond was de openingsceremonie. De opening werd mede verricht door het Gilde van St. Joris, met trommels, vaandeldragers- en zwaaiers etc. Leuk om te zien. 

Veel van de deelnemende honden waren feestelijk uitgedost, hier enkele Nederlands Kampioenen.

Sommige mensen hadden zich prima voorbereid op dit feest, want er was helaas nergens een biertapje te bekennen. 

Bijna zevenhonderd windhonden en hun eigenaars, een enorme massa, gekleed in de kleuren van de vlag van hun land, in uitstekende stemming, een feest om van te genieten. 

Uiteraard hadden wij de Nederlandse Leeuw(in), 

en onze eigen Vrouwe Antje, die haar kazen even opzijlegde om een rondje te rennen met de Nederlandse vlag. (Achterna gezeten door een aantal mannelijke vlagdragers die niet onderdeden voor hun eigen reuen..) 

Zelfs de puppies waren in feestkleding. Deze zoon van Xavier moet even wennen aan het gebeuren, maar 't is natuurlijk een prima wijze om te socialiseren. 

Ook als je in een scootmobiel zit, kun je feesten, coursen en je honden trainen, waar een wil is, is blijkbaar een prima weg. 

Maar de zaterdagochtend was een vreemde, wat surrealistische ochtend, al aangekondigd door de shirtkeuze van Diane. 

Wat bleek namelijk? Het lid van de selectiecommissie dat zijn whippetteef ten onrechte had ingeschreven, was het entingsboekje van de betreffende teef vergeten. On-ge-lo-fe-lijk. Het zou op zich geen probleem hoeven zijn, want toen hij er achterkwam, had zijn vrouw het nog kunnen meebrengen. Ook was er nog tijd om het te halen, of zelfs te laten meebrengen. Dit alles gebeurde echter niet. (?!). Waarschijnlijk wist hij zich beschermd door een hogere macht. Maar regels zijn regels. Ga je naar een Nationale coursing en je vergeet iets, dan kan het een enkele keer voorkomen, dat je gematst wordt en toch mag meedoen. Met een waarschuwing, uiteraard, want het is zeker niet de bedoeling. Maar bij een EK dienen je papieren in orde te zijn. Er waren meer mensen die hun papieren niet in orde hadden, zij zijn weggestuurd. Iemand die er achterkwam dat hij zijn entingsboekje vergeten was, reed de 400 kilometer rap terug, om het te halen. Verder was er ook bij de mensen op het secretariaat weinig tot geen goodwill voor de selectiecommissiemeneer, want iedereen wist van de groezelige manier waarop zijn teef in de selectie was gefrommeld. Toen het dus duidelijk werd dat niet de betreffende teef, maar Donna (als eerste reserve) mocht meelopen, ontplofte de echtgenote van de selectiecommissiemeneer in het gezicht van vele deelnemers. Een gekrijs, en de spullen van de Commissie werden in het natte gras van het terrein gesmeten, en waaiden weg.  Tja, het is een kunst om je verlies met stijl te accepteren, en die kunst is blijkbaar niet iedereen gegeven.  Uiteraard was ik blij, Donna mocht haar verdiende plaats eindelijk innemen. Dacht ik. Gelukkig had ik haar als eerste reservehond al heel vroeg gevoerd, en een heel kleine portie gegeven. Ze was in conditie en had er zin in, net als wij. Ze zou rit 48 lopen, en Maggie rit 49. Echter, vlak voor dat we naar de caravan wilden om de honden in hun rendek te helpen en in te lopen, kwamen Hubert Isxe8re en Els de Boer, de coursingleider, naar me toe. Els, een geestelijk stevige dame met een groot rechtvaardigheidsgevoel, moest mij de boodschap overbrengen dat de teef van de selectiecommissiemeneer wel mocht lopen. En Donna dus niet. Er was blijkbaar een fax geweest van de dierenarts van de S.C.-meneer, dat zijn teef gevaccineerd was en de dierenarts van de coursing besliste wonderlijk genoeg, dat dit voldoende was. Els heeft alles geprobeerd maar stond machteloos. Ik kan u zeggen dat ik een moment moest slikken. Maar goed, relativeren moet je leren, en er werd mij niet gezegd dat ik een inoperabele tumor had, maar dat mijn hond niet mocht lopen. Wetende dat Els alles geprobeerd had, legde ik me er bij neer voor het moment. En ik ging op weg naar de caravan om Maggie te halen. 

Wat ik niet direct in de gaten had, was dat achter mij de pleuris uitbrak. Alle officials waren pisnijdig. De teef van de S.C.-meneer had uit coulance al een proefronde mogen lopen, en dat is voorverkenning van het parcours. Dus ze mocht eigenlijk helemaal niet meer een officixeble wedstrijd lopen. Bovendien wisten de aanwezige buitenlandse officials van de deelnemers die wel weggestuurd waren wegens incomplete papieren, en dan zou iemand van de Nederlandse commissie het wel mogen? Een faxje was ineens genoeg? Het heeft toch echt wel veel voordelen hoor, om in die commissie te zitten. Goh. Wonderbaarlijk. 

De coursing werd stilgelegd en er werd driftig vergaderd. Enkele van de medewerkers dreigden hun taak te laten vallen als de S.C.-meneerteef toch mocht lopen. En enkele deelnemers wilden zelfs hun honden terugtrekken. En zo leek de toestand te escaleren. Martin, mijn man, vond toen dat hij, uit solidariteit, ook Maggie terug moest trekken. Zo geschiedde. En de S.C.-teef liep, en Donna en Maggie, die al een half uurtje hadden lopen stressen tijdens het inlopen, gingen onverrichterzake weer naar de caravan terug. Alle lieve mensen die gekomen waren om Maggie aan te moedigen, begrepen weinig van de hele toestand, ze zagen alleen de onrust op het veld en de coursing, die om onbegrijpelijke redenen ineens stilgelegd werd. 

Ik moest even bijkomen van deze vreemde rare toestand. Ongelofelijk, dat zoiets kan gebeuren op een EK. Maar inmiddels weten we, dat dit muisje nog wel een staartje gaat krijgen. 

Er gebeurden nog gekkere dingen. De voorzitters van de drie coursingverenigingen hadden muntjes gekregen om consumpties te regelen voor de mensen die aan het veld op het werk waren. Je kunt niet de hele ochtend, middag of dag zonder eten of drinken keihard werken op het veld, en tijd om zelf iets  te halen heb je niet. Er moet gedraaid, gestart en rondgebracht worden, er is werk in de paddocks, iedereen is hard bezig voor het plezier voor de deelnemers en hun honden. Dus wezen de verenigingen iemand aan om te cateren voor de mensen op het veld. De cateraar kreeg de muntjes. Tot mijn verbazing zag ik Arnoud, de voorzitter van "Het Haasje", plotseling met een gezicht als een donderwolk en het stoom uit zijn oren voorbijschieten. Wat bleek: de organisatie had de muntjes afgepakt. Geen eten of drinken meer voor de vrijwilligers. Da's niets voor Arnoud, want als voorzitter voelt hij zich niets te goed om zijn vrijwilligers goed te verzorgen. Hij zou het liever uit zijn eigen zak betalen, dan iemand van zijn ploeg wat te kort te laten komen. Dit in tegenstelling tot de voorzitter van de Windhondenvereniging Coursing Nienoord Leek, waar vrijwilligers stelselmatig genegeerd en verwaarloosd worden. Nou, misschien is het tijd voor een vers kopje koffie voor u, want ik ben nog niet klaar. Het is beslist therapeutisch, zo'n blogje. 

Ik neem u dan ook mee naar de prijsuitreiking van de eerste dag, de zaterdag. De sfeer was ingrijpend anders. Gelukkig waren er nog veel blije deelnemers uit alle Europese landen, maar via de chefs d' Equipe waren de verhalen over de vreemde gebeurtenissen wel binnengesijpeld op de deelnemerscamping. En veel mensen van de Nederlandse ploeg waren Erg Boos. Van te voren wisten we al dat de teef van de meneer van de selectiecommissie, al weer zo verbazingwekkend, nog gewonnen had ook. De prijsuitreiking voor de whippetteven was behoorlijk akelig. Toen de betreffende teef naar voren werd geroepen keerden vele Nederlanders zich om en liepen weg. In een stukje dat in het Eindhovens Dagblad van vandaag verscheen, (waarschijnlijk heeft voorzitter van de commissie voor de Windhondenrensport zichzelf laten interviewen) stond te lezen, dat er "geen onvertogen woord" viel. Dan moet deze voorzitter toch eens naar de gehoorapparatenboer, of het moet zijn dat hij rondvliegende virtuele geslachtsdelen heel gewoon en dus helemaal niet onvertogen vindt. 

Denkt u, dat ik bijna klaar ben? Nee hoor. Maar..het kruisje zit nog steeds rechtsboven, het is uw keuze. Ik ga weer verder. Caroline van Zanten, een bekende dame in het coursen, door enerzijds haar coursingervaring en haar grote kennis van windhonden, en anderzijds haar heerlijke Deerhounds, vond de beloning voor de winnaars wat karig. Zij maakt prachtige beeldjes van keramiek, en besloot, uit haar eigen zak en in haar eigen tijd, voor de winnaars van elk ras en elk geslacht, een unieke keramieken medaille te maken, met daarop het hoofd van het winnende ras. Een prachtig cadeau. Dit wilde ze dus graag tijdens de prijsuitreiking steeds even uitreiken aan de winnaar. Maar..wie schetst onze verbijstering: Caroline werd van het podium weggejaagd als een pedofiel van een schoolplein. Tot drie keer toe. Nou weet ik niet of u Caroline een beetje kent, maar dat laat deze dame zich niet welgevallen en op een gegeven moment heeft ze de medailles dus gewoon uitgereikt. Mooi ziin ze, hxe8..

Na de prijsuitreiking gingen we laat naar bed, maar veel mensen op het medewerkersveld (waaronder wij) hebben slecht geslapen. Er was erg veel te overdenken. 

De zondag was iets relaxter. Exe9n van de (selectie)commissieheren en de voorzitter van de Commissie voor de Windhondenrensport waren door de voorzitter van de Raad van Beheer, (een hoger orgaan)  op een zijspoor gerangeerd. Het weer verbeterde wat, de coursings liepen vlot, de medewerkers waren wat meer ontspannen.  Wat wel een beetje jammer was, was de karige sanitaire voorziening voor de toeschouwers. (Als u nog aan die stroopwafel bezig was, adviseer ik u die even neer te leggen.)  Want stel, u komt een dagje naar de coursing kijken. U eet een hamburgertje, drinkt een colaatje en op een gegeven moment dienen die voedingswaren uw lichaam ook weer te verlaten. Vol vertrouwen gaat u op zoek naar een gelegenheid om u sanitair te ontspannen. Na een poosje zoeken ontwaart u een eenzame Dixie. De lucht die eromheen hangt is verdacht en de hoeveelheid vliegen, daar wordt u ook niet blij van. Maar u ziet op tegen het hurken in een bosje met de modder die tot hoog op uw enkels komt, dus u bent dapper en opent de deur van de Dixie. Dan ziet u het volgende:

Verder commentaar is hier niet meer nodig, denk ik. 

U begint zich af te vragen of ik nou alleen maar de rottige kanten van deze coursing kan beschrijven. Gelukkig is dat niet zo. Het enorme gevaar van namen noemen is altijd dat je iemand vergeet, die dat absoluut niet verdient. Laten we het zo afspreken: als ik u vergeet, mail me even en ik zet het recht. Maar toch wil ik graag de namen van Herman Grootaers en Simon van Zanten noemen. Onvermoeibaar hebben zij de coursing en het plezier van de deelnemers gediend, dag en nacht. Zij zijn enkele van de helden in dit verhaal. En Els de Boer, de coursingleider, die alle rottigheid moest opvangen die veroorzaakt werd door anderen, het werd in haar schoot geworpen en ze mocht het oplossen. De mensen van het secretariaat, een ongelofelijk grote klus, en als ik dan een naam moet noemen, zou het Wim van de Kerkhof zijn, die al tijden bezig is met een goed computerprogramma. Alle draaiers, starters, mensen uit de paddock, haasrondbrengers (waaronder mijn zoon David), coursingmasters, juryleden: Chapeau. Het was hard werken, maar jullie hebben veel honden en mensen een bijzonder en leuk weekend bezorgd. 

Ondanks de narigheid was het een weekend met veel leuke momenten. Het was heerlijk dat er veel vrienden en goede bekenden kwamen supporteren. Monique, hier met Donna, 

En haar broer Ronald, met een gastvrije warme schoot voor Maggie, 

Sabrina, Brenda, Dennis, Luci en Sandi, die toekomstige eigenaren van xe9xe9n van Donna's kinderen zullen worden, als alles loopt zoals ik het graag zou willen, en die van ver kwamen om te komen supporteren, wat ik enorm waardeer, en verder ook Hanneke en Karolien, en Jilke, Lonneke en Irene met hun partners. Geweldig dat jullie er waren. En, last but not least: mijn lieve ouders. Op de foto Sabrina en Lisette, die de Libanon-foto's van Mart aan het bekijken zijn. 

De prijsuitreiking begon mooi op tijd. Toen we teruggingen naar het veld, bleek daar xe9xe9n van de laatste onaangename verrassingen van de commissie voor zijn medewerkers: de electriciteit was afgesloten. De commissie vond het niet meer nodig om nog een cent extra aan zijn vrijwilligers uit te geven. Het "Low-budget" wat in het stukje in het Eindhovens Dagblad staat, slaat dus voornamelijk op de behandeling van de vrijwilligers/medewerkers. En zo word je dan keer op keer geschoffeerd. Maar ja, coursingmensen zijn vaak behoorlijk zelfvoorzienend. Ziehier onze Alex. 

Het laatste probleem diende zich natuurlijk aan op de maandagmorgen. Met de aanhoudende regen en de totaal kapot gereden modderpaden kon geen caravan of camper er meer uit. Daar zaten we dan. Sommige mensen moesten werken, anderen wilden op vakantie. Maar hier kom je echt niet uit.

Uiteindelijk hebben we kunnen regelen dat er tractors en platen kwamen, en werden alle auto's en caravans van het terrein gesleept. Uiteraard op eigen kosten…de voorzitter van de commissie voor de windhondensport kwam zelfs gezellig collecteren, in plaats van aan te bieden dat de commissie deze kosten op zich nam. 

Dit is het einde van een naar verhaal. Ik ga het nu achter me laten en wil u danken , dat u dit tot het einde heeft vol kunnen houden. Het volgende blogje is weer gezellig, ik beloof het u. 

Ah, zojuist zie ik dat ook Lisette een stukje heeft geschreven over dit "feest". Pakt u nog een flinke mok koffie, want ook zij heeft nog heel wat te schrijven, en dan vanuit haar visie. Ga hiervoor naar:

http://princevalerio.blogspot.com/

Enige tijd geleden al weer nodigde Monique ons uit voor de Vlootdagen in Den Helder. Mart en daaf gaan daar graag naartoe, terwijl Monique en ik de gelegenheid te baat nemen om heerlijk bij te kletsen en te wandelen met onze geliefde whippets. We werden na een flinke autorit hartelijk ontvangen (als altijd), kregen een heerlijke lunch en we hebben de mannen afgezet bij de Marinewerf.  Daarna lekker de meiden in de auto en op naar strand, zee en bos. Er gaan best veel bevriende whippets in een achterbak. Daar doen ze niet moeilijk over. 

Het was heerlijk op het strand. Best veel zon. De meeuwen lieten zien dat vliegen toch echt een kunst is, waar wij mensen niet aan kunnen tippen, en maakten hun schrille geluid, dat ik desondanks toch zo ontspannend vind. 

Donna en Hinde zijn ongeveer van dezelfde leeftijd en beiden Bad Girls. Tja, Good Girls go to heaven, but Bad girls go everywhere..Dat wil zeggen, dat ze niet bij ons op het strand blijven lopen, maar spoorslags de duinen induiken om te gaan jagen. Gelukkig komen ze snel weer terug maar ze nemen ook Jewel en Maggie mee in hun kielzog. 

Drie op een rij. De Salty Sandjes hebben hun naam niet gestolen..ze hebben de kleur van door de zon verwarmd, zacht zand. 

Donna is iets minder elegant bezig; ze probeert de lavendellucht van haar slaapzakje te vervangen door een heerlijke rotte vislucht. 

En daarna gaat ze even rap een knuffel halen bij Monique. Ons aanhankelijke ding. 

Maggie en Donna rommelen lekker wat op het strand. 

Plotseling ligt daar zomaar een verse krabmaaltijd, geserveerd met schelpen op een bedje van zand.

Chloe laat het zich goed smaken, de kleine gourmand.

Uitgelaten een stukje achter elkaar aanrennen. 

En kijken of je de vogels in de branding te pakken kunt krijgen. 

En vervolgens weer het gebied achter de duinen in, genieten in het groen. 

De honden rusten thuis even uit, terwijl wij nog een terrasje pakken. De loungebanken zijn nogal diep (of is Monique kortbening? Dat was me nog niet eerder opgevallen. )

Het begin van een mooie avond: champagne. 

Daarna gaan we aan de heerlijke verse slibtongetjes. 

Iets dat we dit weekend vaak aanschouwen: Monique die heerlijke dingen voor ons bereidt in haar keuken. Geweldig om naar te kijken.  

We krijgen er rijst met boter en suiker bij, even wennen maar da's traditie en het smaakt goed. Daaf maakt nog een komkommersalade. 

En toe heerlijke pannenkoeken met vers fruit en stracciatella-ijs. 

Er zijn ook garnalen maar die zijn niet voor consumptie, maar meer om naar te kijken. Da's dan ook echt leuk, die bezige bijtjes met hun wriemelpootjes. 

De zon gaat onder, en na nog een fraaie wandeling is iedereen moe.

Maggie zoekt een lekker plekje, 

Donna idem, 

En de Sandjes liggen beeldig te zijn op de bank, wat kleuren ze toch mooi bij dat rood. 

Maar het zijn niet alleen de honden die moe zijn. 

Na een gezellige avond gaan we dus enigszins bijtijds naar bed. Donna slaapt al. 

Na een heerlijk ontbijt gaan we lekker met zijn allen wandelen. Door mooie duin-, strand- en bosgebieden. Het weer is heerlijk en mens en dier genieten volop. Monique, wat woon je toch fijn…

Een bijzondere foto; acht vriendinnen bij elkaar. 

Maggie wil nog even de de duinen inschieten maar komt op roepen netjes terug, maar Donna heeft het er nog even van genomen. 

We lunchen heerlijk op een terras in het zonnetje. Daaf heeft Isis op schoot, het whippetje van Ronald dat een oogje moest missen. Ze heeft er goed mee leren omgaan en lijkt een beetje op een lieve teddybeer die iets teveel geknuffeld is, zo. Maar ze blijft mooi, van binnen en van buiten. 

Chloe komt al aardig mee op de wandelingen. Ze loopt nog iets mank maar heeft plezier en het gaat steeds iets beter, mede dankzij de therapie die Monique ook zelf geeft om de doorbloeding te bevorderen. 

Monique, dit weekend voelde aan als een mini-vakantie, we hebben genoten, bedankt!!

Zoals u weet, willen we Donna (Akin's Chardonnay) in oktober graag laten dekken door Jagga (Delirious Gabriel). Ik zie er enorm naar uit, maar ik zag ook een beetje tegen de bevalling op. Ik heb Donna geboren zien worden bij Jacqueline, maar toen keek ik met zulke andere ogen naar de bevalling..nu krijg ik niet alleen met de emotionele, maar ook met de technische kant te maken. 

Gelukkig waren Han en Katja Brom van de Delirious Whippets zo lief, om me in de gelegenheid te stellen om de bevalling mee te maken van Flo (Delirious Phantom Flo, Duits kamp, Ned. jeugdkamp, FCI Junior Sighthound), die gedekt was door hun mooie jonge reu Oban (Sunbeam Highlander of Starline, Ned. jeugdkamp en Rheinland Jugendsieger 2011). 

Ik ging al sinds afgelopen donderdagavond vroeg en zonder wijntje naar bed, om stand by te zijn voor als er iets gebeurde. Maar ja, Moeder Natuur laat zich niet dwingen, dus dat waren enkele dagen zeer gezond leven. Maar zaterdagavond belde ik even met Katja, en die vertelde dat de flanken wat gingen invallen. Dus ik rap mijn Naaktgeboren er op nageslagen, en dit wordt veroorzaakt door het wegvallen van het progesteron, waardoor de spieren wat slapper worden en de uitdrijving van de pups gemakkelijker wordt gemaakt. Op zondagmorgen belde Katja weer, met het verlossende woord: de temperatuur van Flo was nu gezakt naar 36,5, een prima indicatie dat de bevalling binnen 24 uur zal beginnen. We spraken af dat ik zondagavond naar Han en Katja toe zou komen. Daar trof ik naast Han, Katja en hun honden, een behoorlijk dikke Flo aan, die zich duidelijk ongemakkelijk voelde. 

We zaten heerlijk in de tuin, maar Flo verdween regelmatig in de bosjes, zodat Han of Katja haar spoorslags achterna moest, om te kijken of ze geen puppen aan het leggen was in de tuin..  Maar dat viel gelukkig mee. Toch bleef Flo wat onrustig en Katja besloot, in plaats van naar bed te gaan,  een dutje op de bank te doen. Ik ook. De toeschouwers, de drie Sphinkxen,  waren inmiddels al naar bed.

 Het werd een beetje fris, maar dat was geen probleem want er lagen heerlijke schapenvachtjes op de banken, waar ik lekker onderkroop. Best comfortabel. Alleen schrok Katja zich helemaal suf toen ze even haar ogen open deed, er komen normaal gesproken weinig Grizzly's voor in de Achterhoek.  Na enige tijd besloten we toch maar een poosje naar bed te gaan. Daar hebben we wel een heel half uurtje gelegen, tot Flo het tijd vond en haar beide baasjes wekte met een stevige tik tegen de arm. Toch prachtig, een Whippet die duidelijk denkt dit in teamverband te willen gaan doen. En zo ging het ook. Flo gaf zich over aan het proces en nam plaats in de werpkist, een blik vol vertrouwen op haar baasjes werpend. 

Ook voor Whippets, hoe gemakkelijk ze ook bevallen, levert een bevalling pijn en ongemak op. Maar Flo bleef rustig en efficient, ze deed precies wat er gedaan moest worden. 

Maar al snel meldt de eerste pup zich: even een beetje zorgelijk, het vruchtwater er al uit, en uit de vulva stak een klein voorsnuitje met een tongetje. Gelukkig zette Flo er even vaart  en kracht achter, en het puppie werd rap geboren. 

Heerlijk fit en vitaal, bij mensen zouden we zeggen; Apgarscore 10! De pup slaat gelijk druk aan het drinken en je ziet hem voor je ogen (nog) ronder worden. 

En nog een pup, hier nog in de vliezen, een wel heel speciale cadeauverpakking van Moeder Natuur. Terwijl Flo bezig was met de nageboorte, haalde Katja steeds de pups uit de vliezen en scheurde de navelstreng alvast wat af. Ook voelde ze even in de bekkies, of het gehemelte wel goed gesloten was. Daarna werden de pups even lekker afgedroogd, werd het slijm met een zwaai uit hun longetjes gehaald en werden de neusjes/mondjes met een slijmzuigertje ontdaan van slijm zodat de pup onbelemmerd kon ademen.

Eindelijk ziet Flo (en zien wij) wat er allemaal in die dikke buik zat..

Een serie beelden van de geboorte, hier komt eerst de vruchtzak, met vruchtwater en de pup al zichtbaar. 

Hier is de inhoud al beter te zien, de pup komt naar buiten. 

 Dit puppie ligt in stuitligging, gelukkig geen enkel probleem. 

Han verwijdert het slijm uit het bekje. 

Een tussenstand, zes vitale pups. 

En de zevende is ook gearriveerd. 

Een rijtje heerlijke glanzende molletjes. 

En hier Flo met haar kinderen, moe maar voldaan, en alle pups drinken al prima. 

Han en Katja, enorm bedankt voor jullie gastvrijheid en het feit dat ik deze ervaring met jullie mocht delen. Het was gewoonweg prachtig. 

Dit weekend hadden we niet veel gepland. Gewoon, lekker niksen, pyamadag op de bank, slecht weer, goed boek. Ook de whippets gaven zich voluit over aan het luieren. 

Maggie wordt bijna xe9xe9n met haar schapenvachtje.

Donna is zo lui dat ze bijna doorligplekken krijgt en ze verandert dus af en toe van houding. Hier met zeer ongemakkelijk uitziende achterpootjes,

En hier helemaal in een vreemde draai. 

Op een gegeven moment wil ze toch wel wat aandacht, en neemt een voor haar klassieke positie in: ze gaat over je heen staan. En blokkeert zo effectief het zicht op de t.v. 

Zoals elke familie hebben wij ook zo onze tradities: op zondag bakt Mart friet, van vers geschilde aardappeltjes. Voor de honden bakt hij er ook een paar, en ze mogen samen een frikadelletje delen. Altijd feest. 

We kregen wat gezellig bezoek, op de foto hierboven: Hans, de broer van Martin. En op de foto hieronder mijn broer Renxe9, met zijn vrouw Els.

Renxe9 had vorige week nogal pech: Els en hij hadden een bootje gehuurd en gingen heerlijk varen door de Friese wateren. Daar hebben ze wel xe9xe9n hele dag van kunnen genieten, en toen kreeg Renxe9 een dusdanige galsteenaanval dat hij direct afgevoerd werd naar het Academisch Ziekenhuis Leeuwarden, en zijn galblaas er met spoed uitgepeuterd moest worden. Nu is hij eindelijk lid van de club, want mijn vader en ik zijn die galblaas ook allang kwijt. Natuurlijk moesten de galsteentjes even vergeleken worden: links die van mij, fijnzinnig en kunstzinning gevormd, rechts die van mijn broer, net aardappelen uit de klei. Maar ja, die van hem zijn wel groter dus was het helaas toch 1-0 voor mijn broer. 

Gelukkig weet ik zxe9ker dat u daar nou nxe8t op zat te wachten, foto's van onze galstenen. Maar ja, wat moet ik anders op mijn blogje zetten, met dat slechte weer…