- Het Europees Kampioenschap in Chardonnay/Het Oranje Geweld.
Eindelijk was het dan zover: het E.K. Op woensdag kwamen we aan dus we hadden nog twee dagen om te relaxen voor het gebeuren losbrak. Natuurlijk hadden we tijdens het relaxen toch al stevig het Oranjegevoel.
Maggie eigenlijk nog niet zozeer. Zij lag liever in de schaduw, helemaal klaar om op haar buik gekriebeld te worden, iets dat ze erg waardeert.
En natuurlijk dienen er ook soms wat problemen opgelost te worden, om je vervolgens helemaal te kunnen concentreren op het E.K.
De avond van de opening was een feest. Iedereen trok zijn oranje outfit aan, ik kan niet zeggen dat we een onopvallend groepje waren. Maar dat was ook niet de bedoeling. John en Karin gaan heerlijk los,
Wim en Lisette zijn ook niet terughoudend,
en onze beessiecaps doen het prima.
Hier de hele groep, die zich naar de Opening van het hele gebeuren te gaan begeven. Geweldig, een prima team.
De oepening ging gepaard met veel gefeest, vlaggen en een aantal speeches die helemaal niemand verstond. De geluidsinstallatie was helaas niet helemaal je dat dus je staat het gewoon geduldig even uit.
De velden voor de coursing waren geweldig. Groot, glooiend, tussen de wijngaarden en prachtig om te zien. De draaier moet echt een hoge positie kiezen om de honden voortdurend goed te blijven zien. Ik vond het een indrukwekkend geheel. De grond was wel wat hard, er lagen stenen en er groeiden distels. Maar Herman verklaarde het veld in orde en die vertrouw ik blindelings in die zaken, dus mijn meiden mochten meedoen.
Het is toch wat, als je je honden mag inlopen langs kilometers velden met Chardonnay-druiven.
Langs de velden stond op borden het hele alfabet, iedere letter had een gedicht, uitleg, rasbeschrijving of wat dan ook, zolang het maar over windhonden en coursing ging. Leuk gedaan. Maar de T sprak mij het meest aan. Vrij vertaald: (heel vrij, eigenlijk 
Jagen, dat is het werk van de windhond. Inactiviteit (niet mogen jagen) degradeert de soort. Het jagen werd hen verboden. Maar het coursen stelt hen in staat om hun scherpe zicht, aandacht, uithoudingsvermogen en moed te ontwikkelen. Uit mijn hart gegrepen, mag ik wel zeggen!!
En dan begint (voor de whippets op zondag) het echte werk. 53 loeisterke teven, het beste wat Europa op dit gebied te bieden heeft. Russen (die sliepen in de Russebus, uiteraard), Hongaren, Polen, Tsjechen, Italianen..je hoorde alle talen om je heen. En al die prachtige windhonden..het was dik genieten geblazen. De eerste course van Maggie was redelijk. Ze liep mooi en snel maar sneed xe9xe9n hoek af. Dat moet je niet doen op het E.K.
Maar de tweede course liep ze prachtig. Op 1/3 van het parcours draaide ze een pirouette van 180 graden om te kunnen volgen. Schitterend coursing, dit is het zogenaamde "draaien op een postzegel". Gelukkig hebben we het ook op film: http://www.youtube.com/watch?v=rcCdVAL0feU
De mooie foto's van de meiden zijn trouwens genomen door Wim van de Kerkhof, waarvoor onze dank, Wim en Lisette! Donna liep haar eerste course prachtig, snel en accuraat. Helaas zagen we dat niet echt terug in de punten. Maar ja, dat is coursing. Kun je er niet tegen, dan moet je thuisblijven, denk ik dan maar.
De tweede omloop vond ik haar minder goed, ook zij sneed wat af. Ook dit kunt u zien op film: http://www.youtube.com/watch?v=XxG7cqvPitE
Uiteindelijk natuurlijk de prijsuitreiking. Een feest, iedereen ging uit zijn bol.
Won een Zwitser iets, dan werd een enorme koeienbel geluid. Elke groep had wel iets idioots, om je ontzettend vrolijk over te maken.
Maar van welk land die Indiaan toch was..Europese Indianen? Nie von gehxf6rt…
Maggie en Donna hadden helaas geen podiumplaats. Maar gelukkig waren er voldoende Hollanders, die de eer van ons land wel hooghielden op dit EK. Ingrid en Sietze hadden twee winnaars: de Europese kampioen Don Juan of little Milwaukee (Galgo Espanol) en op de vijfde plaats Don Fabixe2n of little Milwaukee.
Tweede bij de Galgo's werd Antonio Banderas El Gran Matador, van Annemiek Hawkins. Haar Podenco "Snout Notice me Now" werd 6e, dus ook Annemiek mocht twee keer het ereschavot beklimmen. Bij de Deerhounds (reuen) werd Callhoun van Simon en Caroline van Zanten derde. Bij de Afghanen (teven) werd Djaja el Kharaman van Karin Wesselink tweede.
En Padoush Xavier van Jon en Karin Alt werd derde!
Ja John, da's wel een rondje waard, inderdaad.
En we hebben nog een nieuwe Europees kampioene: Tifla, de jonge, eigengefokte Pharaohond van Ad en Anneke. Mooi moment was dat, toen zij het podium op mochten, ik hield het amper droog.
Tja, daarna bleef het nog lang onrustig in het dorp en op de kampeerplaats waar alle landen broederlijk bijeenstonden. Het was een prachtervaring, geweldig om een keer mee te maken. Op maandag naar huis, in xe9xe9n ruk. Dinsdag de caravan beetje poetsen, wasjes draaien, herladen en dan naar Texel, waarover u volgende editie van dit blogje weer kunt lezen.