Ballistic Whippets Een blogje over het leven met onze Whippets.

Daaf had, toen hij kleiner was, een oppas. Hij ging er bijzonder graag naartoe, en niet in de laatste plaats omdat zij een hond en poezen had. Toen David zeven werd, wilde hij graag een hond. Ik ook, en dus gingen we kijken wat voor ras bij ons zou passen en wat er zoal in de asiels zat.

Na veel Googelen kwamen we uit bij een ras dat mooi was, niet veel blafte, rustig was in huis, niet extreem verhaarde, lief was voor kinderen en een zacht karakter had: een Greyhound.

In het asiel van Steenwijk zat een exemplaar, een grote grijze ongecastreerde reu van zeven jaar, een ex-renner. Op de asielsite stond hij genoemd als "allerliefste hond van het hele asiel".

Nou, wij kijken dus. Een medewerkster ging Bas halen en al gauw kwam hij vrolijk aandansen, al kwispelend, blij op ons af. Het volgende moment was hij al achter ons, met de asielpoes in zijn bek. Een ijselijke gil van de poes, verward gebrul van het personeel, een geschrokken gezicht van Daaf en een bijna onhoudbare giechel in mijn keel. Sneu voor de poes (die overigens, door snel handelen van het personeel, zo goed als ongedeerd was) maar ik wist wel gelijk wat voor vlees ik in de kuip had.

We mochten in een kamertje kennismaken met Bas, en die bleek lief. Heel lief. Hij was wel een beetje erg groot en zijn gebit was totaal verpest, maar hij was echt te lief voor woorden en na een uurtje laadden we Bas in de achterbak van de auto en vingen we de twee uur durende terugreis naar huis aan.

Bas was een droom van een hond. Rustig, gek op David en dat was wederzijds, liep keurig mee aan de riem, luisterde prima en kon goed met andere honden. Zijn gebit is altijd een ramp gebleven, we hebben het twee maal onder narcose laten saneren maar er viel niet veel meer van te maken, en dus had Bas altijd een adem als een rioolput. Dat was dan ook echt het enige dat een beetje jammer was. Vooral voor Bas, want hij wilde zo graag geaaid en geknuffeld worden en ging dat ook aan iedereen vragen, maar menig mens draaide toch het hoofd een beetje weg.Verder was Bas fysiek in orde. Hij was heel erg snel. De eerste avond ben ik met hem naar een rustig veld gegaan, in een verkeersarme buurt, en deed de riem af. Bas hoorde iets in de struiken die ongeveer honderd meter verderop stonden, trok op als een Ferrari en stond met een mol in zijn bek. Ik was verbijsterd, wat een snelheid, en wat een prachtig gezicht. Achteraf denk ik, dat op dat moment mijn fascinatie voor de windhond, zijn snelheid en zijn manier van jagen geboren is. Het was zo prachtig, zo functioneel, geen beweging fout of teveel, geen aarzeling, gewoonweg schitterend.

In de vakanties ging Bas bij zijn Greyhoundvriendin Selona logeren, en dus ook bij Trudy en Mary. Heerlijk vond hij het daar. De eerste kennismaking was een beetje apart, omdat Bas Trudy en Mary ging begroeten, en vervolgens naar een grote kamerplant liep en zijn poot optilde…..dat doettie anders nooit!! Hoorde ik mezelf roepen….

In die tijd hadden wij ons eerste digitale cameraatje en de foto’s zijn dan ook niet je dxe1t. Het helpt wel een beetje als je op de foto klikt, die wordt dan iets groter.

Toen Bas 9 was, ging hij sukkelen. Versleten werk, er was niet meer veel aan te doen. Met pijnstillers en prednison hebben we het nog een jaar weten te rekken, maar Bas gaf aan, niet meer te willen. Hij kon niet goed meer opstaan, wilde niet meer eten, liep duidelijk met pijn. Toen Dr. van de Rijt aangaf, geen verbetering meer te kunnen bewerkstelligen ("Het is niks en het wordt ook niks meer") vonden we de moed om Bas te laten inslapen. Bas is thuis gestorven, vol vertrouwen, met zijn hoofd in David’s schoot.